(Source: whereisthecoool)

Je bent te moe en je durft niet
schrijven dat het niet goed
met je gaat
Had ik daar maar mooie
woorden voor
Ik zou ze schrijven in de marge

En je denkt en overdenkt. Omdat het toen niet-denken was en anderen zeggen dat dat best oké is. Je beseft dat het niks met spijt te maken heeft, integendeel - ze had gelijk toen ze zei dat het er ooit van moest komen - en jij had gelijk toen je het daadwerkelijk deed. Dat niet-denken dan. 

Nee, je weet ook wel dat het niet moeilijk is als je het van op een afstand moet bekijken. Een eenvoudige som, dat is het. Alleen is het rekenen te moeilijk.

Want het was niet-denken. 

Dat kan je maar niet vergeten.

- Wat moet ik nu doen?

(Source: evoketheforms)

Het Huwelijk - Willem Elsschot (by Klaas Verpoest)

Books are like Puppies! - An Aniboom Animaton by Onur Tukel (by aniBOOM)

(via Poorly Drawn Lines – Mad Men)

Dat het niet naar buiten komt, en dat ze je juist daarom niet willen geloven. Je draagt het met je mee, het kleeft aan je - een schaduw, pas zichtbaar omdat het duidelijk wordt in het licht van iets anders - maar het achtervolgt niet, het heeft geen vertraging, het is er, samen met het begin van al het andere, het begin van het mogelijke, het steeds beginnen van dat begin, zonder dat begin zelf te zijn. 

Ze geloven je niet omdat het iets is dat ze willen ontkennen. De wijsheid van degene die rust gevonden heeft, glijdt van je af. Ze spreekt met alle goede bedoelingen. Ze wil je helpen. Ze wil je zeggen: het komt wel goed.

Je hoort het niet omdat het iets is dat je nog niet kan aanvaarden. Wat het ondraaglijk maakt is dat het bij een verstijving blijft. Een stilstaan. Je bent te moe om nog rusteloos te zijn. Je bent te rusteloos om eindelijk te kunnen slapen.